MEVLANA’YA
Toprak kendini bahar gelince bulur
Bağrında büyütür, çiçekleriyle konuşur
Mevlana da toprak gibidir bende
Kurumuş bir çiçeğim, o benim can suyumdur
Günahlarımdan kaçmak için nefsimi uyuttum
Mevlana’nın yedi öğüdünü tuttum
Biçare dolanırım yalancı dünyada
Aşkıyla yandım, kendimi unuttum
Senin aşk değirmeninde döndür beni
Kalbim günahlarla kaplanmış taş gibi
Temizle beni döneyim huzura
Öğüt öğüt parçalarıma ayır beni
Semazenler açmış ellerini, durmadan döner
Dinle şu ney’i neler söyler
Halim nicedir, bende ne fırtınalar kopar
İçimde yanan bu ateş bilmem ne zaman söner
Bir kamış deyip geçme ney’e
O bir iç sestir duymasını bilene
Onu duyan günah, yanar kül olur
Semazen duydu mu aşktan döne döne
Çok günah işledik de uslanmadık
Bırakma bizi kapına geldik
Mevlana’m senin gibi bizde
Hamdık… piştik… yandık…
Yazan: Faruk GÜNEŞ